بار دیگر و این بار با نادیا، سنگسار شدم. خودسوزی کردم. شیشه‌ی قرص را تا آخرین حب سرکشیدم. خود را حلق آویختم. بخشی از "من و مرد"، شاخه ای است در دستم. آن را بر مزار نادیا می نهم.چه روی سرم کشيده‌اند؟ چشم بازتر نمی‌شود. پرز گونی کورم می‌کند. از روزنه‌هايش چه می‌بینم؟ تکه, تکه. عکس‌هایی که قیچی و کنار هم چیده شده‌اند. مربع, مستطیل ... این‌ها مردمند؟ مسلمانان؟ خانواده‌ام کجا هستند؟ فرزانه‌ام چه می‌کند؟ آخ خ خ. چه به شانه‌ام خورد؟ چند دقیقه قبل, امام جماعت مسجد سخنرانی می‌کرد؟ این آيه‌هاي قرآن است که از بلندگو پخش مي‌شود؟ این‌ها که تکبير می‌گویند مؤمنند؟ درد توی دست راست می‌پيچد. چه می‌خواهد؟ چه می‌جوید؟ چرا دست چپم تکان نمی‌خورد؟ زیر خاک گیر کرده. این دست‌ها مگر چه کردند؟ ضربه‌ای دیگر. گونه گرم می‌شود. گرما به پایین راه افتاده. در شیار گردن جاری شد. آی ی ی. پیشانی سوز می‌کشد. ابرو خیس می‌شود. گودی چشم گر می‌گیرد. من که گریه نمی‌کنم. گونی می‌چسبد به پوست. صورت نعره می‌کشد: چرا باید زیر گونی و سنگ مدفون شوم؟ این چشم‌ها. ابروها. گونه‌ها. گونه‌های برجسته‌ي خاله رضی سوخت؟ چشم‌های آبی فرزانه را موج برد؟ ابروهای کمان ننه لیلا زیر خاک پوسید؟ این چشم‌ها گناه دیده‌اند؟ دیدند که لب تبسم زد؟ انگشت شسصت دست راست, دستگیره را فشار داد. در ماشین را باز کرد. خانم شما هر شب برای ابروهای خودتان اسفند دود کنید. دود در خانه پر شد. خانه‌ام آتش گرفت؟ بوی دود می‌آید...